Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Υπομονή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Υπομονή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 4 Ιουλίου 2007

Πόσα πρέπει να μάθω πια;

Αύριο γράφω το τελευταίο μάθημα [ελπίζω] για το πτυχίο.. από την μια είμαι αισιοδοξος ότι "εντάξει, τελευταίο είναι. Ενα μάθημα ειναι. Θα διαβάσω. Θα πω κάτι και στην καθηγητρια. Θα το περασω." αλλά απο την άλλη σκέφτομαι, "γιατι ρε beeeep πρέπει να κάθομαι να διαβάζω και να μαθαίνω ένα σωρό άχρηστα πράγματα; Γιατι; Γιατι; Γιατι;"
Αλλά μετά απο αυτές τις αντικρουόμενες σκέψεις.. ξανανοίγω το βιβλίο και διαβάζω. Αλλά τώρα κοντεύω να τελειώσω. Δεν αντέχω αλλό 9.00-12.20 είναι αρκετα, πιστεύω ;-). {Να σημειωθεί ότι έχω ξαναδιαβάσει κι ό,τι τώρα κάνω απλά επανάλληψη}
Η απορία όμως παραμένει, γιατι πρέπει να μαθαίνουμε τόσα πολλά, οπότε έχουμε ένα πτυχίο που ουσιαστικά λέει οτι ξέρουμε λίγο από όλα; Γιατι να μάθω τηλεπικοινωνίες για να γίνω προγραμματιστής; Γιατι ο άλλος να μάθει προγραμματισμό για να πάρει πτυχίο για τηλεπικοινωνίες και να κάνει σχεδιασμό δικτύων; Γιατί δε φτιαχνουν πιο συγκεκριμένες σχολές; Έτσι ώστε να ήταν 3 χρόνια, επείδη θα είχε συγκεκριμένο αντικείμενο..γιατι; γιατι; γιατι;
Κι όλα αυτά τελικά γιατί τα κάνουμε; Για να ανεβούμε κοινωνικα; Για να ανεβούμε οικονομικά; Ή για να "ξεφύγουμε" απο την μάζα [μαζι ομως με εμάς προσπαθεί να φύγει κι ολη η μάζα, οποτε απλά όλη η μάζα πάμε κάπου αλλου, αλλά πάλι μάζα μένουμε]..
Α και κάτι άλλο, "καλημέρα, είναι 4 Ιουλίου 2007 [Ημερα της Ανεξαρτησίας, που σε λίγα χρόνια θα την γιορτάζουμε κι εμείς, ως επαρχία..{όχι πως τώρα δεν ειναι ολη η Ευρώπη επαρχία, απλά δε μας το λένε για να μην πάθουμε ψυχολογικό..}]".

GOD BLESS AMERICA.
ΖΗΤΩ Ο ΜΠΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ.
ΜΕΣΑ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ.

Τρίτη 3 Ιουλίου 2007

Όχι άλλο καρβουνο..

Ζώντας, ως εργαζόμενος, σε έναν χώρο με αρκετούς καπνίζοντες..[αποτελώ μειοψηφία] έχω αρχήσει να γίνομαι, σταδιακά, αντικαπνιστής. Δε λέω, κι εγώ κάνω που και που κανεναν καλο καπνό, αλλά για απόλαυση.
Γιατι υπάρχουν άνθρωποι που κάτι που πρέπει να είναι απόλαυση, καταλήγουν να το κάνουν απο συνήθεια -ή μάλλον καλύτερα απο εθισμό. Τι κερδίζει ένας καπνιστής, πέρα απο το να επιταγχύνει το βιολογικό του ρολόι.. να κάψει πιο γρήγορα το λάδι στο καντήλι του.. να περάσει τα τελευταία του χρόνια έχοντας καρκίνο και κάνοντας χημειοθεραπίες; Τι άραγε; τι;
Α! Επίσης καταφέρνει να κάνει, κυριολεκτικά τα λεφτά του σταχτη.. κι όχι μονο αυτά αλλά του τα τρώνε και οι γιατροι.. γιατι όμως; γιατι; Είναι απολαυση να κάνεις ένα πούρο στο μπαλκονι πίνοντας ένα ποτακι, αλλά το να κάνεις απανωτα τσιγάρα είναι, τουλάχιστον για εμένα, αηδία.

ΥΓ: Αυτό που λένε οι καπνιστές "δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστές, μονο αντιπαθητικοι αντικαπνιστές" είναι ταυτόσιμο με το να πούμε ότι οι έλληνες της Μικράς Ασίας συνοστίζοντας στα μικρασιατικά παράλια για να πάνε κρουαζιέρα στα ελληνικά νησια [βλέπε βιβλίο ιστορίας στ' δημοτικού! -δε το έχω διαβάσει, ότι έχω ακούσει λέω, που μπορεί να είναι και υπερβολές]

Δευτέρα 2 Ιουλίου 2007

Το τηλέφωνο μας αποξενώνει..


Απο το πρωί, 9.00, θέλω να μιλήσω σε εναν συνάδερφο μου για ένα πρόβλημα που είχα εντωπίσει απο χθες κι ακομα το παλεύω.. [ή για να είμαι ακριβής, μολις τώρα καταφερα να του μιλήσω]. Έχει μιλήσει με όλο το κόσμο [όλοι εκείνον θέλουνε], έχει συνενοηθεί με εναν συνάδερφο στην Σιγκαπούρη.. Κι εγώ περιμενα περίμενα.. μήπως να τον έπαιρνα κι εγώ ένα τηλέφωνο για να συνενοηθούμε; Είναι πολύ εκνευριστικό να εισαι στα 2 μέτρα και να μην προλαβαίνεις να του μιλήσεις.. γυρνας να τον κοιτάξεις και τσουπ κτυπάει το τηλέφωνο.
Υμαρτον υμαρτον πια!

Ευτυχώς που έχω υπομονή ;-)

LinkWithin

Blog Widget by LinkWithin

Mobile edition