Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2010

Δημοτική τέχνη, ένα παράδειγμα προς μίμηση

Σας λέει κατι κάποια από τις ακόλουθες φράσεις:
  • Πνευματικά δικαιώματα.
  • Κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας.
  • Η αντιγραφή ειναι κλοπή.
Στην εποχή μας η τέχνη έχει γίνει ένα καθαρα καταναλωτικό και αναλώσιμο προϊόν. Έχει πάψει η ιδιότητα της διαχρονικότητας αλλά και ο στόχος της ποιότητας. Μοναδική σκοπιμότητα είναι το να αυξηθούν οι πωλήσεις.
Εν αντιθέση η δημοτική μουσική ποτέ δεν είχε στόχο το κέρδος και την εμπορευματοποίηση. Μοναδικό κίνητρο ήταν η μεταφορά των συναισθημάτων του λαού μέσω των τεχνών. Ουτε καν υπήρχε ο εγωιστικός στόχος της ανάδειξης του καλλιτέχνη, αλλά πολύ απλά η διάδοση των αισθημάτων. Είμαι απόλυτα βέβαιως ότι όλοι όσοι ξεκίνησαν ή συμμετείχαν στην παραγωγή κάποιου δημοτικού έργου τέχνης ήταν ευχαριστημένοι και μόνο με το να βλέπουν και να ακουν ότι υιοθετείται κι από άλλους.
Άλλωστε ο πραγματικός καλλιτέχνης νιώθει το δημιουργημα του ως "παιδί" του και η επιτυχία του έργου είναι αυτό που τον ευχαριστεί κι όχι η διαφήμιση του ιδίου!

Αφορμή για την συγκεκριμένη ανάρτηση στάθηκε η εκπομπή του μουσικού προγράμματος του καναλιού της Βουλής, "Αφιέρωμα στην Δόμνα Σαμίου"
Δημοσίευση σχολίου

LinkWithin

Blog Widget by LinkWithin

Mobile edition