Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2010

Δημοτική τέχνη, ένα παράδειγμα προς μίμηση

Σας λέει κατι κάποια από τις ακόλουθες φράσεις:
  • Πνευματικά δικαιώματα.
  • Κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας.
  • Η αντιγραφή ειναι κλοπή.
Στην εποχή μας η τέχνη έχει γίνει ένα καθαρα καταναλωτικό και αναλώσιμο προϊόν. Έχει πάψει η ιδιότητα της διαχρονικότητας αλλά και ο στόχος της ποιότητας. Μοναδική σκοπιμότητα είναι το να αυξηθούν οι πωλήσεις.
Εν αντιθέση η δημοτική μουσική ποτέ δεν είχε στόχο το κέρδος και την εμπορευματοποίηση. Μοναδικό κίνητρο ήταν η μεταφορά των συναισθημάτων του λαού μέσω των τεχνών. Ουτε καν υπήρχε ο εγωιστικός στόχος της ανάδειξης του καλλιτέχνη, αλλά πολύ απλά η διάδοση των αισθημάτων. Είμαι απόλυτα βέβαιως ότι όλοι όσοι ξεκίνησαν ή συμμετείχαν στην παραγωγή κάποιου δημοτικού έργου τέχνης ήταν ευχαριστημένοι και μόνο με το να βλέπουν και να ακουν ότι υιοθετείται κι από άλλους.
Άλλωστε ο πραγματικός καλλιτέχνης νιώθει το δημιουργημα του ως "παιδί" του και η επιτυχία του έργου είναι αυτό που τον ευχαριστεί κι όχι η διαφήμιση του ιδίου!

Αφορμή για την συγκεκριμένη ανάρτηση στάθηκε η εκπομπή του μουσικού προγράμματος του καναλιού της Βουλής, "Αφιέρωμα στην Δόμνα Σαμίου"
Δημοσίευση σχολίου

Gadget

Αυτό το περιεχόμενο δεν είναι ακόμα διαθέσιμο μέσω κρυπτογραφημένων συνδέσεων.

LinkWithin

Blog Widget by LinkWithin

Mobile edition