Το τηλέφωνο μας αποξενώνει..

Απο το πρωί, 9.00, θέλω να μιλήσω σε εναν συνάδερφο μου για ένα πρόβλημα που είχα εντωπίσει απο χθες κι ακομα το παλεύω.. [ή για να είμαι ακριβής, μολις τώρα καταφερα να του μιλήσω]. Έχει μιλήσει με όλο το κόσμο [όλοι εκείνον θέλουνε], έχει συνενοηθεί με εναν συνάδερφο στην Σιγκαπούρη.. Κι εγώ περιμενα περίμενα.. μήπως να τον έπαιρνα κι εγώ ένα τηλέφωνο για να συνενοηθούμε; Είναι πολύ εκνευριστικό να εισαι στα 2 μέτρα και να μην προλαβαίνεις να του μιλήσεις.. γυρνας να τον κοιτάξεις και τσουπ κτυπάει το τηλέφωνο.
Υμαρτον υμαρτον πια!

Ευτυχώς που έχω υπομονή ;-)

ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

Μπαίνοντας στον δεύτερο μήνα του καλοκαιριού, πλέον.. πρέπει να συνειδητοποιήσουμε [ακόμη και κάτι άτομα που απο την πολύ δουλειά δε καταλαβαίνουν τιποτα, όπως εγώ :-( ]. Οτι το καλοκαίρι όχι απλά έχει έρθει αλλά βρισκόμαστε στην καρδιά του. Άσχετα ότι έχει αρχήσει να δροσίζει πάλι.. Αλλά αυτή η δροσιά δε νομιζω να κρατήσει πολύ, χωρίς να σημαίνει ότι θέλω να ψηθούμε όπως τις προάλλες, αλλά τουλάχιστον να ζεστάνει λιγάκι [όπως ήταν σήμερα καλό μου φαίνεται] ώστε να λέμε οτι ειναι καλοκαίρι, αλλά όχι να βράζουμε. Απλά να έχει λίγη ζέστη και να καθόμαστε στα μπαλκόνια μας να τρώμε καρπουζάκι και να λέμε ιστορίες καλοκαιρινής νυχτώς!

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ! [ο Αύγουστος ειναι κοντά, για τους κλασσικούς έλληνες που κάνουμε διακοπες τον Αύγουστο που ειναι παχιές οι μύγες]